Mediteren

Na drie jaar pauze ben ik weer met mediteren begonnen. Mijn meditatiekussen lag als deurstopper in de gang. Ik heb hem pas nog gewassen omdat het stof op de vloer zich in zwarte lijntjes tussen de vezels verzameld had. Hij was dieppaars maar is nu vaalroze.

Het was niet moeilijk om te gaan zitten en de oude draad weer op te pakken. Ik deed het twee jaar lang vrijwel elke dag, twintig minuten. Een wekker, kleermakerszit, handen ontspannen, ogen half open, in de ruimte. Ik heb de meest simpele manier van meditatie geleerd. Zonder muziek, zonder kaarsen en klankschalen, zonder mijn ademhalingen te tellen of gedachten te benoemen. Ik zit, rug recht en neem mijn gedachten op een uitademing mee naar buiten.

Ruimte, daar draait het allemaal om. Ik dwaal af, kom terug, adem uit. Alsof ik mijn gedachten optil en voor me neer leg. Ik geef ze een plaats. Zo geef ik mezelf een plaats, dicht bij de grond. Meditatie doet veel voor je focus en je hoofd leegmaken en blablabla. Maar dat zijn bij-effecten. Het belangrijkste wat mediteren doet, is me in de ruimte plaatsen. Dat geeft een warm gevoel van hier thuishoren – waar dat ook is, op plaatsen waar ik me normaal zelden op mijn plek voel.

Als vanzelf pakt mijn lichaam het oude ritme weer op. Het heeft een geheugen voor dingen die ik allang vergeten was. Soms voel ik me zo’n Pavlov-hond die begint te kwijlen zodra hij het belletje hoort. In het meditatiecentrum begon de meditatie met een klankschaal. Thuis heb ik die niet, maar zodra ik er een hoor, voel ik ineens weer wie en waar ik ben. De kerkklokken op zondagochtend om half 10 hebben hetzelfde effect. Het is, denk ik, precies wat klokken horen te doen. Niet de tijd wegtikken, maar oproepen om een paar seconden stil te staan.

Buiten staat de was te wapperen en eten de wormen de koffieprut op. Het is nooit stil, en dat is ook niet het doel.

De tweede dag is moeilijker. Mijn gedachten denderen als een kudde lammetjes over elkaar. Ik heb de financiën gedaan, zes boeken gelezen, warmtepompen vergeleken, het nieuws gekeken. Een wekker, twintig minuten. Zijn ze al voorbij? Is tien minuten niet genoeg? Nee, want er gebeurt altijd hetzelfde. Na tien minuten komen mijn gedachten tot rust, na een kwartier ben ik weer in de ruimte, op dat vale kussen, tapijt onder me, lucht boven me, het geluid van scooters op het fietspad. Dan heb ik nog vijf minuten om aandachtig in het moment te zijn.

Vijf minuten zijn niks. Vroeger mediteerde ik uren, soms een heel weekend. We deden dat in een groep, dan was het goed vol te houden. Eén persoon sloeg zo nu en dan op de klankschaal en er was een kookploeg die lekkere, gezonde dingen maakte. En altijd dacht ik na die uren of dagen: het is niet genoeg, ik kan veel dieper gaan.

Toen ben ik er mee gestopt. Ik kreeg rugproblemen – niet van het mediteren maar van het fietsen – en ik moest van de fysio meer wandelen. Ik probeerde loopmeditatie maar dat werkte niet half zo goed als het simpele zitten. Al was dat rugprobleem niet echt een reden om te stoppen. Er was veel meer aan de hand. Meditatie bracht helderheid maar was op een gegeven moment te statisch en te stil om bij de wilde randen van mijn ziel te komen. Door meditatie voel je meer, nog zo’n bij-effect. En ik voelde hoeveel pijn en angst en verdriet ik had verzameld tussen het weefsel van mijn spieren en in vergeten holle ruimtes van mijn longen. Ik voelde me slap en leeg en kreeg het niet in beweging. Ik had wildernis nodig, geen gebedsruimte.

Soms heb je beweging nodig in plaats van stilzitten

Na drie jaar had ik de pijn en angst en het verdriet doorleefd – voor nu, die dingen komen altijd terug. Ik was veel gelukkiger geworden. Maar de onrust blijft en neemt nieuwe vormen aan. Mijn angst en verdriet maken plaats voor boosheid, soms verbittering. En mijn planmatige geest wordt vetgemest als een goudvis in een overenthousiast gezinnetje. Ik ben aan de lopende band druk met plantenstudie, werk, fietsreizen, milieuvraagstukken en een huis bouwen. Aardse dingen, belangrijke dingen, maar niet altijd verbindend of geestverruimend. Ik mis het simpele, magische zijn, de basis van het leven, het allerbelangrijkste van het belangrijkste, het hoogste waar een mens zijn vrije uren aan kan besteden. En ik weet dat er alleen wat discipline voor nodig is om het weer te vinden. Zitten, wekker, twintig minuten.

Het is nu anders dan toen, minder statisch, terwijl ik nog steeds stil zit. De bewegingsruimte in mezelf is groter geworden. Ik ben dus toch gegroeid, dat is motiverend. Het is geen oude reis in een nieuwe jas. Het is een nieuwe reis met een oud, betrouwbaar voertuig.

2 gedachten over “Mediteren

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: