Weg uit de Randstad

Het verbaast me dat niemand protesterend de straat op gaat en betaalbare huizen eist. Ik wist dat de woningmarkt overspannen is, maar niet hoe erg het was tot ik mijn eigen appartement te koop zette. Dat was afgelopen maandag. Een halfuur voor het op Funda verscheen waren er al tien bezichtigingen aangevraagd, een uur later 25. Ik zette de aanmeldingen stop maar moest er dezelfde dag nog minstens 40 afwijzen. Vier dagen later hadden we de bezichtigingen en volgende week moet iedereen die geïnteresseerd is een bod hebben gedaan.

Mensen zeggen: wat fijn voor jullie, dan hebben jullie lekker veel geld voor je nieuwe huis. Maar het is vooral een teken dat er iets goed mis is. Huizen onder de twee ton zijn er nauwelijks, alles wat op Funda staat is al verkocht en mensen blijven vastzitten aan karige huurhuizen van +1.000 euro per maand. Huizenzoekers blijven maar bieden en hopen, schroeven hun wooneisen steeds verder omlaag, schroeven hun budget op, zijn teleurgesteld omdat het niet lukt. Terwijl de overheid faalt. Voorheen kon je mensen nog wel eens verwijten dat ze te veeleisend waren en niet creatief genoeg. Maar als zelfs de weinig veeleisende, creatieve mensen (en de kinderen van rijke VVD’ers) niets meer kunnen vinden, is dat een teken. Huisvesting kun je duidelijk niet aan de markt overlaten, al denkt ons rechtse kabinet daar anders over. Er zijn teveel villa’s, te weinig kleine woningen en teveel beleggers die de nog betaalbare woningen díe er zijn uit de markt plukken en weer voor +1.000 euro per maand verhuren. En de overheid is weinig fantasierijk als het aankomt op mensen die alternatief willen wonen, zoals in tiny houses, ecodorpen en woongroepen.

Sorry voor dit gefrustreerde uitstapje.

Het is een fijn huis

Ik had zin om mijn appartement te verkopen. Het is nog steeds een fijne plek, maar ik wil er ook graag weg. Ik kocht dit vier jaar geleden omdat ik een rustig huis in de buurt van mijn werk nodig had waar ik me terug kon trekken. Ik was verdrietig en onzeker, overspannen en heel erg op zoek naar wat ik met mijn leven moest. Ik zat hier stilletjes mezelf te worden, spaarde veel geld en langzaamaan kreeg ik weer steeds meer zin in avontuur. Ik wil geen makkelijk huis meer waarin alles al af is, waarin nooit echt een ziel zal zitten. En het is tijd om de Randstad te verlaten.

We deden de bezichtigingen voor ons appartement zelf, met veel afstand houden, ventilatie en mondkapjes enzo. De meeste mensen stelden het op prijs dat wij er stonden en dat ze niet een of ander verkooppraatje van een makelaar kregen. We vonden het eerst veel te spannend maar na een paar bezichtigingen werd het leuk. Het is ook eigenlijk gek, dacht ik later, om zoiets groots als een huis anoniem te verkopen en elkaar pas bij de notaris te zien. Bij de meeste mensen hadden we direct een goed gevoel, bij andere minder, en we zijn blij dat we straks een gezicht hebben bij de bedragen die geboden worden. Ons doel is niet om elke euro eruit te slepen die erin zit, maar om ook een fijn verkoopproces te hebben. Sommige mensen vinden dat hopeloos romantisch, wij vinden dat belangrijk, omdat we andersom ook graag op zo’n manier een huis zouden kopen.

De planning voor het nieuwe huis begint te dringen

Na de bezichtigingen had ik toch wel moeite met de verkoop. Voor de kerst hebben we een vergunning voor de bouw van ons nieuwe huis gekregen. Er ging wat tijd overheen maar het ontwerp is nu helemaal goedgekeurd. De deadlines in het koopcontract komen angstvallig dichtbij. We hebben nog een paar weken om een aannemer te vinden en de hypotheek rond te krijgen, en dat gaat langzamer dan verwacht. De koop van de bouwgrond is dus nog steeds niet rond. En per 1 mei zijn we ons appartement kwijt. Dat zorgt voor onzekerheid en tijdsdruk, en omdat ik daar niet goed tegen kan, voel ik veel stres. Ik slaap slecht, loop de hele tijd te huilen, kan er niks bij hebben. Gister lag ik in paniek twee uur wakker omdat ik bang was dat we de maandlasten van een tijdelijk huurhuis niet kunnen dragen, dan al ons spaargeld op moeten eten en als slaven van het kapitalistische systeem tot het einde der dagen excelsheets moeten vullen op een suf kantoor om onze schulden af te betalen. Natuurlijk is dat onzin, maar vertel dat maar aan mijn geest om 11 uur ’s avonds.

Als ik na zo’n paniekaanval ben bijgekomen, voelt het toch weer goed. Want we gaan een poging doen om op een manier te leven die bij ons past. Ook als we om een of andere reden de papieren voor ons bouwkavel niet rondkrijgen – wat ik niet verwacht – zijn we nog steeds de Randstad uit (hoera!). We hebben ook een paar plannen achter de hand, zoals langere tijd door Scandinavië fietsen of op een zeezeilboot wonen (als je deze website hebt gezien kun je niet meer geen zeezeilboot willen).

Maar nu eerst de stres, die nog wel even zal duren. Aan de muur hangt een planning met kleurtjes voor alle stappen die nog komen: aanneemovereenkomst, hypotheek, grond en bouw. Dit is de minst leuke fase van het project, denk ik. Maar die zal toch ook wel weer voorbij gaan?

3 gedachten over “Weg uit de Randstad

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑