Een succes?

Ik heb een leuk schilderijtje van een wilde zee op mijn bureau gezet. Er ligt een stapel boeken waarvan ik wilde dat ik ze zelf geschreven had. Alles ziet er zo motiverend mogelijk uit zodat ik eindelijk het manuscript van mijn verhaal af zou schrijven. En nu ligt het bij een freelance redacteur! Twintig jaar geleden begon ik met verhalen schrijven. Anderhalf jaar geleden lukte het me eindelijk om die verhalen in een roman over het verlangen naar wildernis te gieten. Nu is de eerste grove versie van ruim 55.000 woorden klaar. De redacteur gaat naar de opbouw en schrijfstijl kijken, zodat ik er daarna weer mee verder kan. Spannend, want zij is de eerste die het leest.

Het is mijn belangrijkste project sinds ik in mei mijn vaste baan opzegde. Ik heb ook bivak- en wandelweekenden georganiseerd, 150 eetbare planten geleerd, vrijwilligerswerk voor het Nivon gedaan, natuurroutes gemaakt en afgelopen week mijn wildernisgidsopleiding zo goed als afgerond. Ondertussen schrijf ik nog wat e-books over de magie van het bivakkeren en natuurpelgrimeren. Maar mijn roman is het belangrijkste. Die wilde al zo lang niet goed uit de pen komen dat het een mijlpaal is dat dat is gelukt. Het is nog lang niet af, want schrijven is reviseren tot je er bij neervalt, maar het is affer dan het ooit geweest is.

Vanaf het moment dat ik het manuscript verstuurde, ging ik me afvragen of mijn jaar vrij nou een succes is. Lange tijd schreef ik met een bedrijfsmatige druk waarin dingen resultaat moeten opleveren. Maar nu realiseer ik me ook hoe leuk het proces is, hoeveel voldoening het geeft. Het is altijd typisch hoe, als het eindproduct in zicht komt, je langzaam door krijgt dat het eindproduct niet het enige is waar het om draait. Ik werk aan iets moois en kom in een hele andere wereld terecht. Het is in zekere zin vergelijkbaar met het bouwen van een huis. Ik ontmoet nieuwe mensen, kom op plaatsen die ik anders nooit bezocht zou hebben en heb gesprekken die ik anders nooit gevoerd zou hebben.

Hoe meer ik van mijn schrijven naar buiten breng, hoe meer een soort nieuwe identiteit als vanzelf met de werkelijkheid vergroeit, maar ook hoe ongemakkelijker het wordt. Er ontstaan vragen in mijn hoofd waar ik nog geen antwoord op weet. Is het goed genoeg? Goed genoeg waarvoor? En wie ben ik nu, straks? Wie wil ik zijn? Aardwetenschapper, pelgrim, adviseur, wildernisgids, moeder, projectmanager, bouwvakker, schrijver. Wie wil ik het meeste zijn? Wie wil ik nog meer zijn? De verwachtingen van de buitenwereld liggen zwaar op mijn schouders, tot ik me realiseer dat dat vooral mijn eigen verwachtingen zijn en dat ik voor de buitenwereld allang geslaagd was.

Ik merk dat ik graag dingen maak die aards, nuchter en poëtisch zijn, maar geen commercieel nut hebben. Ik merk ook dat dat me in onze wereld, die tot in zijn haarvaten commercieel is, niet veel op gaat leveren en dat mijn planmatige geest het daar moeilijk mee heeft. Want het geld raakt op en ik moet zo meteen weer iets nieuws van mijn leven maken.

Als ik niet bijna zeven maanden zwanger was, zat ik op dit punt sollicitatiebrieven te tikken. Ik had twee plannen: of weer fulltime aan het werk, zodat ik van een volgend groot project een succes kan maken terwijl ik in de luwte, op mijn schaarse vrije dagen, verder aan mijn boek sleutel zonder dat mensen (of ikzelf) daar al te grote verwachtingen bij krijgen. Het tweede plan was een side hustle zoeken waarmee ik mijn spaargeld nog een tijdje op kan rekken zodat ik dit niet-commerciële schrijven en wildernisgidsen een hele tijd vol kan houden. Maar ik ben zeven maanden zwanger. Geen hustles voor mij. Onze baby heeft voor mij bepaald dat ik nog even stil blijf zitten en mijn nieuwe identiteiten doorleef. Ik houd van onze baby.

Wat nu? Er zweven honderden plannen in de ruimte. Ik verkoop onze inboedel op Marktplaats en doe weer boodschappen bij Lidl zodat ik af en toe iets nieuws kan kopen. Ik klik vacatures open en sluit ze weer. Ik praat met avonturiers over hoe zij rondkomen van niets in het steeds duurder wordende leven, en wat hun definitie van succes is. Ik wacht tot ik half december mijn manuscript terug krijg vol rode strepen en kritische aanmoedigingen die ik zoveel mogelijk weg wil werken voor onze baby er is. Ik cultiveer het vertrouwen dat ik wel weer een weg vind, zoals ik altijd doe.

9 reacties op “Een succes?”

  1. en jij gaat je weg zeker vinden! Succes

  2. Mooi. Eerst de geboorte van je boek. Ik ben er erg benieuwd naar. Als je nog proeflezers zoekt…

    1. Misschien zoek ik in een volgende fase inderdaad proeflezers!

  3. Ah fijn stuk! Wat tof te horen dat je manuscript nu bij de redactie ligt. En wie weet, straks als de baby er is, voel je je ook weer een ander mens.
    Groetjes,
    Wieleke

    1. Dank je wel! Ik las dat jij ook een roman aan het schrijven bent. Best een intensief project, maar ook heel leuk!

  4. Superleuk, ik ben zo benieuwd naar je boek!! En leuk jouw reis/zoektocht te volgen. Interessant ook wat je zegt over dat willen creëren zonder commercieel nut, maar dat dat ergens ook weer wél handig is. Gekke tweestrijd altijd.

    1. Dank je! Een gekke tweestrijd ja. Ik zit geloof ik in het langzame proces om het niet ongemakkelijk te vinden om geld te krijgen voor iets waar je goed in bent of moeite in gestopt hebt.

  5. Het komt goed Mieke, je zit in een spannende levensfase met je boek, je kindje in wording ea. Ik wens je veel rust om alles te verwerken.