Als je twintig bent, wil je ontdekken wie je bent en wat je kunt. Als je dertig bent, wil je iets in de wereld brengen. Heel geleidelijk maakte ik de afgelopen jaren de oversteek naar die nieuwe levensfase. Wat wil ik in de wereld brengen, is geen makkelijke vraag. Het lijkt alsof andere mensen daar een duidelijk antwoord op hebben, maar als je beter kijkt, hebben de meesten geen idee.
Ik heb een kind in de wereld gebracht. Het is het zwaarste dat ik ooit gedaan heb en tegelijkertijd hoefde ik er niet zoveel voor te doen. Het is niet vanwege mijn jarenlange gestage, diepgaande werk dat ik zwanger werd en er een baby groeide. Een waardevol kind afleveren aan de maatschappij is vervolgens ‘iets in de wereld brengen’, maar ik merk dat ik ook daar beperkt invloed op heb. Ze groeit door, ik let op, ik stuur bij, ik geef het goede voorbeeld. Het is keihard werken, maar het is maar deels mijn verdienste als ze een leuk mens wordt.
Ik heb een huis in de wereld gebracht. Het ontstond plotseling uit een vlaag van gezamenlijke ambitie om een plek voor onszelf te maken. En dat is wat het primair is, een plek voor onszelf. Ook hard werken. En duurzaam, want we hebben een missie. Maar zolang we alles wat we in het bouwproces geleerd hebben niet inzetten voor de wereld die groter is dan onszelf, blijft het vooral bij een leuk huis en valt het niet echt in de categorie ‘iets in de wereld brengen’.
Die duurzame missie, daar zit natuurlijk wel iets in. Dat breng ik continu op allerlei manieren in de wereld en is op dit moment ook mijn betaalde werk. Ergens in een tl-verlicht kantoor langs de snelweg herstel ik met collega’s de schade van de industriële revolutie door aan duurzame infrastructuur te bouwen. Het blijft infrastructuur, het blijft datzelfde industriële systeem, en echt groen is dat nooit, maar we zijn kruimels in een grote, complexe wereld en dit is wat ik vooralsnog kan doen.
Wanneer je het hebt over ‘dingen in de wereld brengen’ gaat dat vaak om een heel ander verlangen, iets dat je nog niet doet maar waar je wel op hoopt. Iets waar je al jaren aan de zijlijn aan werkt maar wat nog niet uit de verf komt. Iets waarvan je weet dat je het eigenlijk zou willen doen maar wat op geen enkele manier in je leven lijkt te passen. Ik doe weer eens een coachingtraject om dat soort dingen boven water te krijgen en daar valt me dus op dat iedereen maar wat doet, dat iedereen maar wat zoekt, zelfs als ze er aan de buitenkant erg geslaagd uitzien.
Ik betrap mezelf erop dat ik ook weer motiverende filmpjes op Youtube kijk over het realiseren van je dromen. Dat gaat vooral goed samen met kolven, waarvoor ik beide handen nodig heb, dus niks anders kan doen en wat meestal een kwartier duurt. En natuurlijk doen we zo nu en dan een waslijnessie. Daarnaast ben ik niet alleen passief aan het denken, maar probeer ik van alles uit, zoals een jaar vrij nemen, opleidingen volgen, een nieuwe baan, e-books schrijven. Ik ben op zoek naar de sweet spot van wat ik kan, wat ik leuk vind, wat de wereld nodig heeft en waarmee ik geld kan verdienen. Mijn ervaring met dit soort trajecten, waarin je intensief aan een onderdeel van je leven werkt, is dat het altijd wat oplevert, maar dat het ook traag gaat, in hele kleine stapjes, en nooit klaar is. Mijn ervaring is ook dat alles waar je voor leeft er al is – dat je het eigenlijk al doet.
Ik schrijf even niet zo actief op mijn blog maar achter de schermen ben ik me steeds meer aan het verbinden met mijn thema, dichter bij de grond. Voor het eerst in mijn leven durf ik af te stappen van het altijd praktische buitenleven&minimalisme en meer het spirituele op te zoeken. En voor het eerst in mijn leven durf ik in het spirituele ook verder te kijken dan ons cognitieve, universitaire, verlichtende en exotische christendom, jodendom, boeddhisme en hindoeïsme. Het is voor mij zo logisch om het dichter bij de grond te zoeken, in animisme en oude natuurreligies, maar gek genoeg had ik allerlei omwegen nodig, ik vermoed omdat ik eerst een context moest bouwen waarin religie en spiritualiteit überhaupt kunnen bestaan.
Wat ik daarmee in de wereld wil brengen? Geen idee. Maar op een dag vermoed ik dat het allemaal samenkomt. Op een dag zal ik wildernisgids zijn, alleen niet in de gangbare zin van het woord. Ik schrijf van alles wat nog veilig en vertrouwd op mijn computer staat, maar op een dag zal ook dat in de wereld verschijnen. Ik zal met Erik nog vele vlagen van gemeenschappelijke ambitie krijgen waaruit ineens iets ontstaat. En als ik van een afstand naar mijn leven kijk, zie ik ook dat het er dus al is, alleen niet zo groot en perfect en harmonieus als ik me soms voorstel.
Als je dertig bent, wil je iets in de wereld brengen, maar weet je nog niet hoe. Als je veertig bent, ontvouwt zich iets – of niet, dan is er de midlifecrisis om je een extra zetje te geven. Ondanks de drukte die er nu in mijn leven is, geniet ik ervan om te blijven vragen en zoeken en proberen. Het kost veel, het levert nog meer op.
Het coachingtraject dat ik volg: Itip – zin in je werk
De Youtubefilmpjes die ik kijk: Ali Abdaal – build a life that you love
De boeken die ik lees: The wheel of life / The disappearance of rituals / Mevrouw Sapiens
Verder lezen