Het grote gesprek met de aarde wordt weinig gevoerd.
Het is van levensbelang.
Het is de basis van ons wezen, de essentie van ons bestaan. We leven in een relatie met de levende aarde. We zijn niemand zonder die relatie en zonder die aarde.
De aarde spreekt als we luisteren.
Net als in iedere relatie is het belangrijk dat we luisteren.
De aarde wil ons iets vertellen.
Ik sta in een lange, oeroude traditie van mensen die hun staf oppakken, in hun centrum gaan staan, en luisteren.
Het lukt me niet altijd.
Ik ben ook maar een mens.
Maar het is wel waar ik steeds weer toe geroepen word.
Als ik er over ga nadenken wat dat voor zin heeft in een wereld die in de brand staat, en of ik niet beter in actie kan komen, staat alles stil.
Er zijn te weinig mensen die luisteren. Er zijn er genoeg die actie nemen – niet altijd de juiste actie.
Mijn stilte is nodig.
Als ik luister, gaat alles weer open.
Ik heb ander werk te doen. Werk waarvan je niet direct resultaat ziet. Werk waarvan ik misschien wel nooit resultaat zie. Werk dat zo basaal inwerkt op het menselijk zijn, dat het misschien wel nooit in het bewustzijn komt. En toch is het cruciaal. Ik moet daarop vertrouwen om het voort te kunnen zetten.
Ik werk in de onderlagen, de onderstroom, de ondergrond. En alles dat je van me ziet, dat het licht ziet, is niet mijn werkelijke werk, maar een weerspiegeling daarvan, of een zwak schijnsel van wat zich in de diepte afspeelt.
Ik realiseerde me dat ik iets aan het doen was dat op bidden lijkt toen ik deze woorden opschreef.
Ik buig diep voor deze traditie. Voor het goddelijke dat door me heen mag gaan en me zoveel levenskracht geeft, voor het aardse dat me draagt, voor iedereen die me is voorgegaan, voor mijn voorouders uit wie ik ben ontstaan en die in mij voortleven, voor iedereen die naast me staat en met me meeloopt, voor alle pelgrims en voor ons pad, voor onze verbondenheid, voor alle tradities en wijsheid en innerlijk weten, voor iedereen die na ons komt en in de kiem al in ons en in onze wereld aanwezig is. Ik buig diep en ik bid dat ik dit pad zo zuiver als ik kan mag volgen en iedere keer dat ik afdwaal de weg terug naar de grond mag vinden.
Naschrift
“Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe baan als natuurpelgrim, wildernisgids en schrijver. Ik zeg het maar gewoon, die grote woorden, dan gaat het misschien vanzelf wat minder onwennig voelen.” Schreef ik hier een paar weken terug.
Er zijn mensen die, op het moment dat je hun verplichtingen wegneemt – zoals werk – achterover kunnen leunen in een vorm van niet-weten waarin dingen gaan stromen en antwoorden, mensen, en precies die dingen die ze op dat moment in hun leven nodig hadden naar ze toe komen.
Ik ben niet zo goed in leunen en stromen.
Ik heb geleerd dat de meeste mensen daar niet zo goed in zijn.
Toen ik vier weken terug stopte met mijn veeleisende kantoorbaan, ging ik twee keer zo hard werken. Ik zat dagenlang achter de computer, schreef me in voor cursussen en congressen, was de hele dag bezig om de chaos in ons klushuis op te ruimen, deed mijn best om extra leuke dingen met Heike te doen en plande mijn agenda vol.
Ik was bang dat ik uit elkaar zou vallen, dat er niets van me over zou blijven. Ik wilde bewijzen dat ik er nog toe deed. Tot ik me weer herinnerde dat ik een heel andere definitie van succes heb, en hoe moeilijk het is om bij de eenvoud te blijven, hoe lang je kunt blijven hangen in iets dat je volledig uitput, omdat het normaal lijkt.
Het is zo geruststellend om te kunnen zeggen dat ik me ‘naar een andere baan’ ontwikkel, dat ik cursussen volg om basisscholen mee naar buiten te mogen nemen, dat ik werk aan mijn eigen onderneming. Maar dat is niet waar het in essentie om gaat.
Het is nogal eng om toe te geven waar het in essentie om gaat, omdat ik denk dat mensen het af zullen wijzen. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die het niet begrijpen of onbelangrijk vinden. Maar er zijn misschien wel meer mensen dan ik denk die het inspirerend vinden, die het raakt, die het op hun eigen weg helpt. Daarom schreef ik dit verhaal, over het belangrijkste stuk: Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe baan als natuurpelgrim.