Ruim zes maanden ben ik zwanger van de tweede en ik sta weer op een kruispunt in mijn leven.
Erik werkt nog steeds in Rotterdam, twee uur en vijftien minuten enkele reis van huis. Nog meer dan nu wordt het straks belangrijk dat we werk en wonen bij elkaar gaan krijgen. Terwijl hij solliciteert, en zelfs ons schijnbaar utopische zelfbouwproject verkopen en verhuizen al aan de tafel met opties is verschenen, ga ik bij mezelf te rade. Wat kan ik doen?
Een jaar geleden viel ik bijna om
Ik schreef het al eerder: een jaar geleden viel ik bijna om. Ik besloot het een tijdje helemaal anders te doen door rust in huis te brengen en ruimte voor creatief werk te maken. Dat betekende dat ik stopte met mijn succesvolle, veeleisende, goedbetaalde baan (waarmee ik meer verdiende dan Erik).
We konden het anders doen omdat we ons huis op één salaris hebben gebouwd en ik nog wat spaargeld had. Blije, verstandige wij (of ik – het huis op één salaris bouwen en als de brandweer aflossen was mijn idee).
Mijn nieuwe ritme ziet er zo uit:
- 2 dagen Heike
- 1,5 dag schrijven en workshops geven
- 0,5 dag website en administratie
- 1 dag werken in een buitensportwinkel
- 2 dagen weekend, huishouden, familie en gezin
Ik verdien nu 600 euro per maand.
Soms voel ik me sterk omdat ik uit de ratrace ben gestapt. Erik is blij met zijn werk. Hij haalt er veel voldoening uit en ontwikkelt zichzelf in hoog tempo. En toch is het niet ideaal.
Ik blijf met mijn definitie van succes worstelen: moet ik niet meer doen met mijn leven? Ook zou Erik wat lucht krijgen als ik weer een volwaardig salaris heb. Hij zou ook graag creatief werk doen, zoals boten bouwen en mensen mee het water opnemen.
Het moeilijkste
En dan is er nog datgene dat het moeilijkste te accepteren is. Ik ben continu overprikkeld van teveel uren alleen thuis met onze peuter. Op de dagen dat Erik buiten de deur werkt, is dat de hele dag, van opstaan tot het avondritueel. Voor wie geen kinderen of minder dynamische kinderen heeft: dat betekent van zeven tot zeven non-stop praten, liedjes zingen en naar speeltuinen fietsen. Ik vind het doorvermoeiend en tergend saai.
Ik heb zoveel behoefte aan stilte, diepgang en intellectuele prikkels dat ik totaal ongeschikt lijk als moeder (ik ben bijvoorbeeld wel heel geschikt om excelsheets in te vullen en complexe rapporten samen te vatten). Maar juist door mijn stilte, gecombineerd met een scherpe fijngevoeligheid, zie ik precies wat onze kinderen nodig hebben en ben ik de beste moeder van de wereld. Ik kan het alleen niet tien uur per dag. Ook geen vijf uur trouwens. Eigenlijk niet langer dan twee uur aaneengesloten – dan ben ik leeggezogen.
Dus – Erik moet meer thuis zijn zodat we de mentale lasten kunnen dragen. Of heb ik nog iets te doen?
Zonder kinderen was ik ook gestopt
Ik ben nog iets vergeten te zeggen.
Het is niet alleen het moederschap dat me uitput. Het is het algehele gebrek aan betekenis, stilte en diepgang in de hele maatschappij. Ik miste de zin in mijn werk al jaren. De laatste tijd begin ik het gewicht daarvan onder ogen te zien. Ik was ook gestopt als ik geen moeder was geworden.
Dat is een pijnlijke realisatie. Tegelijkertijd is het helemaal niet gek. Het is precies de reden dat zoveel mensen de laatste jaren een burn-out krijgen. Want veel mensen hebben betekenis en stilte nodig, alleen bouwen we nog steeds aan een maatschappij die daarop totaal niet is ingericht.
Wat voor mij het verschil maakt, is dat ik er zelf op tijd ben uitgestapt. Ik kan een nieuwe weg zoeken, al heb ik net zo goed coaches en psychologen nodig om die te vinden. Die vragen me wat ik anders kan doen dan van Erik verwachten dat hij alles oplost, van baan verandert en vaker thuis is.
Opties
Ik heb grofweg twee opties: een weg terugvinden naar de ‘normale’ wereld – op een manier die beter bij me past dan wat ik tot nu toe deed – óf mijn alternatieve leven laten werken.
De eerste optie zorgt ervoor dat ik me al tijden sufpieker over omscholing, activisme of acceptatie van een imperfecte wereld. Ik rond een opleiding bij NatuurWijs af – voor natuurlessen op basisscholen – en ik loop stage in groep 3. Dat ik niet voor de klas wil staan, heb ik inmiddels wel door (zie mijn problemen met het moederschap hierboven maar dan x30). Maar het zet wel iets anders aan waar ik eigenlijk al sinds mijn studie Geo-milieuwetenschappen heel enthousiast over ben. Ik ben goed in en gek op lesprogramma’s, cursussen en verhalen maken en wil iets met natuureducatie en -communicatie.
Maar wacht eens even. Dat doe ik al. Dat is optie 2.
Ik run verdorie deze website, geef workshops, heb e-books gemaakt, ben een boek aan het schrijven en een cursus aan het ontwerpen (hierboven schreef ik dat ik daar 1,5 dag per week aan werk, maar ik was vergeten de avonden er bij op te tellen – ik werk hier bijna elke dag aan).
Lekker werken
Ergens dit jaar hoop ik een cursus Basis Buitenleven en Natuurverbinding te lanceren. Ik ben druk in overleg met vormgevers en drukkers om een fysiek werkboek te maken, want e-learnings vind ik stom. Ik neem audio op en regel alle achtergrondlogistiek. Soms vergeet dat ik dat zes maanden zwanger ben.
Ik laat mijn – ons – alternatieve leven al werken, ik zie en waardeer het alleen zelf niet vaak genoeg. Het voelt niet als een succesverhaal, want 600 euro per maand is niemands definitie van succes.
Maar wat als het niet om geld gaat? Wat als geld (en status, en succes) datgene is waar deze wereld wel genoeg van heeft en juist de kracht in de tegenbeweging zit?
Erik was dit weekend met Heike bij zijn ouders en ik had twee hele (!) dagen voor mezelf. Ik heb bijna mijn hele cursus afgeschreven. ’s Avonds zei ik aan de telefoon tegen Erik: “Dit is nou mijn definitie van lekker werken.” En twee seconden later: “Misschien zou ik daar iets mee moeten doen.”
Wat als ik in de kern iets te pakken heb dat ik al mijn hele leven wil doen? Dan heb ik het zingevingsvraagstuk opgelost en kan ik de rest voor lief nemen – het imperfecte, de chaos van het ouderschap, en alles waar ik in de maatschappij tegenaan loop en niet blij van word.
Over een half jaar
Kan ik dat? Kan ik echt geloven dat het al goed is?
Eerlijk gezegd, nee. Ik heb nog een lange weg te gaan om dat te zien. Maar wat wel begint te dagen, is dat dát goed genoeg is voor nu.
In augustus komt ons tweede wonder ter wereld. Ik kijk er gek genoeg wel naar uit om weer met z’n allen opgeschud en opnieuw neergezet te worden. Natuurlijk houd ik ook van kinderen, dat moet altijd even gezegd, anders was het verlangen naar een tweede niet zo groot geweest. En ik ken mezelf beter dan drie jaar geleden met Heike. Ik ben een creatieve, betrokken, avontuurlijke moeder, maar geen stay-at-home-mum.
Dus weet ik nu al – Deo volente – dat ik straks weer meer ga werken. Misschien in mijn eigen bedrijf, misschien in dat van een ander met een vergelijkbare missie. Zolang ik die hervonden zin maar in het vizier houd.