Vijfendertig graden. Een normaal mens word daar al traag van, een 34-weken zwangere vrouw kan in die temperaturen nauwelijks bewegen. Deze zwangere vrouw niet in ieder geval.
Ik zou afgelopen week mijn laatste werkdag in de buitensportwinkel en nog een bosdag hebben. Daarna zou mijn zwangerschapsverlof beginnen. Maar dat werd plotseling praktisch onuitvoerbaar.
Het toeval wilde dat Erik en Heike op een camping in Limburg stonden. Ik was plotseling drie volle dagen alleen thuis en had niets te doen.
’s Morgens sloot ik me op in de koelste kamer van het huis met een ventilator en een beker koud water. En daar begon ik te typen. Ik schrijf een veldboek voor een bijzondere 8-weekse reis naar de basis die ik dit jaar wil lanceren. Geen e-learning, maar een traject waarin je weer gaat voelen dat je natuur bent, fysiek, met al je zintuigen. Naar buiten gaan. Natuurvaardigheden leren. Het landschap lezen. Herverbinden.
Volgende week heb ik een afspraak met een vormgever om van het veldboek echt iets moois en fysieks te maken. Samen met audio- en e-mailbegeleiding moet het een levendig programma worden dat je overal kunt volgen, dicht bij huis, op je eigen tempo. Ik werk er al een tijdje aan, in afwachting van dat-andere-boek, waar ik na de bevalling weer mee verder ga.
En ik merk dat ik het belangrijk vind dat het een veldboek wordt, met inkt op papier. Iets dat je vast kunt houden en in je rugzak kunt stoppen. Want hoe vaak maak je een e-learning echt af? Hoe graag zit je achter de computer? Hoe meer online ‘content’ er verschijnt, hoe waardevoller fysieke dingen worden. Voor mij wel, in ieder geval.
Hoe complexer de wereld wordt, hoe meer waarde de basale dingen krijgen.