Waar zijn we beland?
Er zit weer klei onder mijn voeten. Zeeklei, kweldergrond. Zilt, brak, nat, vet. Daarop staat de oude bakkerij uit 1820 die we gekocht hebben, een monument in een straat vol oude monumenten in noordwest Friesland.
Afgelopen week sloten we de deur van ons zelfgebouwde huis in Renkum. Veel tijd om daar bewust bij stil te staan was er niet, met baby en peuter, nog middenin de kraamtijd, een nieuwe opvang voor Heike, een nieuwe baan voor Erik in Leeuwarden. We waren kapot nadat de verhuisdozen door vrienden en ouders liefdevol in ons nieuwe huis waren neergeplant en we eindelijk, na twee maanden klussen, op en neer reizen en – had ik dat al gezegd? – een baby op de wereld zetten in onze nieuwe woonkamer zaten.
Wat bezielt ons, vragen sommigen (iedereen?) zich af, om ons zelfgebouwde, ecologische huis naast het bos op te geven? Maar het voelt alsof we nu hier moeten zijn. Met werk, boot en ouders dichterbij en de creatieve ruimte om het leven te leiden dat bij ons past. En net als ons oude huis is ook dit een huis met een ziel. Een ander soort ziel, maar wel een die om ons heen past en dat we weer eigen kunnen maken.
Gelukkig is het door een aannemer al flink gerenoveerd. Hij herstelde het ingezakte dak, rotte balken, rotte kozijnen en dichtgegroeide muren, zoals je op Google Street View nog kunt zien:
Naar een zo goed als nieuw oud huis:
De oude bakkerij was nogal groot, met voor een woonhuis en achter de werkruimte, en werd in tweeën gesplitst voor de verkoop. Wij kochten het achterdeel – alles links van de dakkapel op de foto hierboven. De 100 m2 die we nu hebben, voelt groot, maar toch blijft het knus en compact.
In de zwarte uitbouw aan de voorkant komt Eriks houtwerkplaats. En boven, onder de rode dakpannen, mijn domein: mijn oude bureau met een typmachine, laptop en stapels boeken erop.
Na vijf jaar bouwen aan ons huis is het wel luxe dat iemand anders het grove werk deze keer gedaan heeft. Erik gaat nu nog een nieuwe keuken bouwen. De wanden heeft hij al met leem geverfd en gestukt. Op de bovenverdieping hebben we een grenenhouten vloer gelegd die gezaagd is van 200 jaar oude balken uit een klooster in Turnout.
Dat zijn de feiten. Dit is het begin van een nieuwe Levensfase met een hoofdletter. De klei onder mijn voeten voelt vertrouwd, het vocht en de zeewind verfrissend. Maar het gevoel dat daarbij hoort, moet alle veranderingen nog bijbenen.
Wat ik wel weet, is dit: we zetten hier onze filosofie van klein wonen door. Want klein wonen geeft ruimte voor het leven zelf.