Huizen, Volendam, Marker Wadden, Muiden, Huizen. Op de fiets zou je er een mooie tijd mee bezig zijn, met een zeilboot ging het hard! We huurden eind april een Waarschip zodat we een romantisch zeilidee, dat al jaren in ons hoofd zat, aan de werkelijkheid konden toetsen.
Toen we vier jaar geleden voor het eerst een waslijnsessie deden om onze dromen te ontdekken, kwam daar, naast een huis bouwen en natuurlijk en eenvoudig leven, ook een groot zeilavontuur uit. Ik wilde wel op een boot wonen (wat is een boot anders dan een drijvende tiny house?), Erik wilde langs de Noorse kust varen, de bergen in en mensen meenemen op ons drijvende basiskamp. De droom verdween naar de achtergrond omdat er veel andere inspirerende dingen voor in de plaats kwamen, maar het bleef sluimeren. Op een gegeven moment realiseerden we ons dat we misschien druk zijn met al die andere dingen, maar dat een week een boot huren niet onmogelijk is en een leuke manier om eens te ontdekken of dat wel echt bij ons past.
De volgende uitdaging was Heike. Er zijn volksstammen mensen die baby’s en peuters op boten meenemen, net zoals wij dat op de fiets en in de tent doen. Maar hoe doen ze dat? We weten inmiddels uit ervaring dat het niet heel zinvol is om forums af te speuren omdat ieder kind totaal anders is en iedere volwassene totaal andere behoeftes heeft. Toen ik per ongeluk toch even keek, las ik dingen als: het is echt niet lekker ontspannen van de zonsondergang genieten, hoor, je bent de hele tijd druk met je kind. Dat druk zijn en niet echt lekker kunnen ontspannen was precies mijn verwachting, dus echt onder de indruk was ik niet.
De beste tip die ik in mijn snelle zoektocht van het internet haalde, was om een Maxi Cosi mee te nemen. We hebben dat ding op het water vrijwel continu gebruikt. Heike lag in de kuip of in de kajuit, viel in slaap, net zoals kleine kinderen in auto’s in slaap vallen, en was tevreden. Verder kochten we een tuigje waarmee we haar aan de boot klikte. En we leenden een zwemvest voor peuters, dat ze maar een uur aan heeft gehad, omdat het tuigje veel handiger bleek.
Ons bootje was klein, een soort varende Kip-caravan van 7,25 meter. We hadden er aanvankelijk een van negen meter geboekt, maar die was niet beschikbaar, en dat maakte best wat verschil. Het was behelpen. Alles was op Heike-hoogte (de wasbak, de spiritusbrander, de kaartentafel) waardoor we, als we in de haven lagen, de hele tijd Heike aan het verplaatsen waren terwijl we zelf niet rechtop konden staan. Maar goed, wel heel romantisch dus. En nog altijd luxer dan een tent.
De eerste dag vertrokken we vanuit de haven van Huizen en hielp een vriend, die veel op zee zeilt, ons op weg zodat wij een beetje uit konden vogelen welke lijn voor welk zeil was en hoe het met Heike moest. Erik heeft vroeger veel wedstrijden gezeild en ik heb ook een blauwe maandag op het water gezeten, dus we wisten wel ongeveer wat we deden. Toch was ik bang. Er stond direct windkracht vier, we gingen goed schuin, hard, ik dacht de hele tijd dat de boot omsloeg en had allemaal nare scenario’s in mijn hoofd waarin Heike overboord sloeg, of Erik over boord sloeg, of…
Die eerste dag kon ik me niet voorstellen dat ik dit ooit leuk zou vinden. We meerden aan in de haven van Volendam, aten haring en kibbeling, trotseerden een volkszanger die onze steiger als podium gebruikte, en ik dacht: ik neem de bus naar huis, ik ga niet nog een keer op die boot. De tweede dag zeilde ik een groot stuk zelf, huilend, omdat ik bang was om de controle te verliezen. Maar toen, na een uur of twee varen, begon ik te voelen en begrijpen wat de boot deed, dat hij niet om zou slaan, dat het een van de veiligste boten in de wereld was. De stress ging eruit. We meerden aan op de Marker Wadden. En ik was zo trots en er waren zoveel vogels en de zon scheen zo fijn dat het de rest van de week goed was.
De Marker Wadden hielpen behoorlijk mee in de magie. Het voelde uniek om hier de nacht door te mogen brengen met maar een handjevol andere zeilers en vrijwilligers van Natuurmonumenten. We kochten een fles wijn, gingen op het opgespoten strand zitten en verwonderden ons over de maakbaarheid van Nederland. Steeds wanneer ik die avond van het toiletgebouw naar ons bootje liep, voelde ik vlinders in mijn buik. Ons bootje! We waren hier heen gezeild! Ik begon gehecht te raken aan het ding.
De dag erna heb ik nog nooit zo lekker gezeild. We zaten acht uur op het water. Eerst was het nog vrijwel windstil en voor het eerst ook lekker warm – niet die gure acht graden en snoeiharde wind van de eerste paar dagen. Heike speelde in de kuip. We dobberden wat rond. De wind draaide steeds en ik leerde wat dat met de zeilen deed. Na de middag gebeurde er iets dat ik nooit eerder zo bewust heb meegemaakt. Ik zat aan het roer en was blij dat de wind eindelijk aantrok en we vaart begonnen te maken. We hadden net ons waterdichte pak aangetrokken omdat het koud begon te worden. We zagen de bui al een hele tijd hangen en toch was het indrukwekkend. In vijf minuten tijd draaide de wind en trok aan tot windkracht vier. We moesten twee uur lang vol aan de bak om op de bonkende golven langs Marken en om Pampus heen naar de haven van Muiden de varen. Precies op dat moment was Heike moe en ging ze slapen. Toen het kasteel van Muiden in zicht kwam, werd ze weer wakker.
Zeilen bleek, net als met veel dingen in het leven die een uitdaging lijken, niet zo moeilijk nu we het eenmaal deden. We kwamen vanwege de wind niet verder dan de Marker Wadden, het was hard werken, ik was aan het einde van de week gesloopt – van de kou, de spanning, het buitenleven en al het extra gedoe van onze dagelijkse dingen doen in een kleine ruimte – en het was alle moeite waard. Vergelijkbaar met alle moeite die een fiets- of wandeltocht waard is.
En zo hebben we stap één van dat hele grote plan om langs de Noorse kust te varen voorzichtig in gang gezet. Het was romantisch genoeg om er mee door te gaan.
Praktisch
We voeren van Huizen naar Volendam, de Marker Wadden, Muiden en weer terug naar Huizen. We overnachtten in havens, waar je per meter schip betaalt en waren zo’n 20 euro per nacht kwijt, inclusief wc en douche.
We huurden ons scheepje bij de IJsselmeerzeilers. Afhankelijk van de grootte van het schip kost dat €100 tot €150 per dag.
Voor Heike kochten we een Baltic Veiligheidsharnas (3-20kg). Met karabiners aan een stuk touw klikten we die in de kuip vast. De Maxi Cosi stond vastgeklemd tussen de twee banken van de kuip.
We zeilden in onze gewone regenjas en -broek (met thermokleding, wollen truien en fleecetruien). Niet 100% waterdicht, maar warm genoeg om een uur of vier te varen bij acht graden.
Verder lezen