36 weken zwanger. Ik kijk niet echt uit naar de bevalling maar hoop wel dat het niet al te lang meer duurt. Terwijl het internet doet alsof baby’s krijgen draait om schattige wiegjes en gezellige rompertjes, sta ik een kraampakket uit te pakken met gedenaturaliseerde alcohol en verbanden voor al het bloed dat ik ga verliezen.
Ik kan niet denken: o, heerlijke, glorieuze transformatie.
Ik denk alleen maar: getver.
Ik weet nog hoe het voelt. Ik weet ook dat het deze keer totaal anders zal zijn omdat geen bevalling hetzelfde is. Daarnaast heeft deze kleine zometeen een grote zus en door de wol geverfde ouders. In mijn bevallingsplan schrijf ik: iemand moet er voor zorgen dat ik blijf eten, anders ben ik snel op.
Ik schrijf ook: ik heb iemand nodig die me helpt om mijn aandacht bij mijn lichaam te houden en niet in mijn hoofd te schieten. Bij de haptonoom doen we daar oefeningen voor. Maar ik vraag me af hoe ik dat in vredesnaam tijdens de bevalling ga gebruiken. Ja, ik weet nog precies hoe het voelt. Ik leer de J-ademhaling, de blokademhaling, zelfs de bijen-ademhaling en ik denk: straks nemen de weeën me zo totaal over dat ik al blij ben als ik tussendoor naar lucht kan happen.
Zal ik wel of geen bad doen deze keer? Zal ik wel of niet een geboortebal kopen? Zal ik wel of niet een playlist maken? (Kan iemand alsjeblieft de Cello Suites van Bach opzetten?) Het lijken totaal onbelangrijke dingen tot een vriendin me eraan herinnert dat het er wél toe doet: maak maar duidelijk dat dit een van de meest bepalende momenten in je leven is!
Ze heeft gelijk. De vorige keer lag ik nog zeker twee jaar overhoop van de rommelige transformatie. Dat er werd gedaan alsof een baby krijgen vooral een medische transactie en koopimpuls was, hielp daarbij niet. Nu hoef ik de identiteitscrisis van het jonge moederschap waarschijnlijk niet opnieuw te doen, maar alles wat helpt om de overgang deze keer ter verzachten, helpt ons op de lange termijn – meer rust in ons gezin, minder uitval op werk, gelukkigere kinderen.
En ergens, onderaan de streep, wil ik het allemaal nog een keer meemaken. Want ik weet ook eigenlijk niet meer hoe het voelt om binnenstebuiten gekeerd te worden en zo’n bundeltje nieuw leven vast te houden dat alles opnieuw kleur geeft. Om een kindje te hebben dat nog niet ‘afvalwaterzuivering’ en ‘waarom?’ kan zeggen, dat nog niet kan fietsen en geen graafmachine van een hoogwerker kan onderscheiden.
Deze baby moet de aandacht delen met een driejarige, een nieuw huis en een nieuwe baan. Maar tijdens de bevalling en in de kraamperiode krijgt Baby de volle aandacht. Daarna worden we een nieuw gezin dat ouderwets vertrouwde dingen doet: toch met dat schattige wiegje schommelen. Kleine wandelingen met de kinderwagen en in de draagdoek maken. Naar Terschelling zeilen en croissantjes kopen bij de bakkerswagen in de haven. De veerboot op fietsen en kamperen in de duinen op Vlieland.
Je mag komen baby. We zijn er nooit klaar voor, maar we zorgen er wel voor dat er ruimte voor jou komt.