Tag: Wandelen
-
Ontworteld: hoe verhuis je meer dan drie eeuwen West-Friese klei?
Ik ben verhuisd. Ontworteld en op een nieuwe plek geplant, zo voelt het, ook al is het de zesde keer. Sinds mijn 16e heb ik me nergens meer echt thuis gevoeld. En als ik eerlijk ben, wil ik terug naar waar ik ooit vandaan kwam, naar Andijk, al weet ik dat ik ook daar niet…
-
De roep, de rugzak, het pad (Krijtlandpad, Limburg)
Sinds het begin van de coronacrisis lonkt alles wat enigszins als buitenland voelt. Of in ieder geval een afleiding is van het dagelijkse gedoe. Permanent samen thuiswerken in een eenkamerappartement gaat boven alle verwachting goed. Een huis bouwen is meestal leuk. Maar na maandenlang praktische blabla en veel stres ben ik nogal moe. De inspiratie…
-
Een blokje om met storm Bella
Storm Bella kwam precies op het moment dat we een wandeltocht gepland hadden, de dag na kerst. Ik had mijn rugzak al klaarstaan en was me mentaal aan het verheugen op het noodweer. Eriks vader zette ons in Veenhuizen hoofdschuddend uit de auto en vanaf daar was het maar een halfuur lopen naar het winderige…
-
Mijn favoriete natuurboeken
Voor natuurinformatie en inspiratie gebruik ik stapels boeken. Hier staan mijn absolute favorieten die in ons minimalistische huishouden al jaren in de boekenkast mogen blijven staan. Buitenleven Natuur & Wij Pelgrimeren Hier geen standaard pelgrimsboeken maar filosofie en ervaringsverhalen. Tijdschriften Er zijn tijdschriften die zo mooi zijn dat het woord tijdschrift ze tekort doet. Het…
-
Drie dagen pelgrimeren op de Hoge Venen
Erik ging zijn ziel zoeken in de Alpen (zijn woorden). Ik treinde naar de Hoge Venen om ongeveer hetzelfde te doen. Ik had het hardcore buitenleven gemist. Fysiek zat het allemaal wel goed, want we hebben de afgelopen maanden door heel Nederland gefietst, maar ik zat er spiritueel doorheen, als je je daar iets bij…
-
De perfecte kop outdoor-thee
Het was makkelijk om een cynische blog te schrijven over de koffie-obsessie van Erik, maar moeilijker om met zelfspot over thee te schrijven. Ik zag dus (zie koffie-blog) een keer een filmpje over een Japanse theeceremonie in de Ardennen. Nacht, kampvuur, grote gietijzeren ketel, zware kopjes, meditatieve kruiden. En het raakte me. In de thee…
-
De perfecte kop outdoor-koffie
Ik heb nooit koffie gedronken. Ik denk dat ik het wel lekker vind, want ik houd van bitter. Soms neem ik een klein slokje espresso. Het is net als wanneer je voor het eerst bier drinkt. Je hele gezicht vertrekt terwijl je denkt: hier kan ik wel aan wennen. Ik heb koffiedrinken op heel jonge…
-
Zwitserland: Via Alpina Engelberg-Grindelwald
Echte bergen. Die scherpe, puntige. Ik had ze al zeker tien jaar niet meer gezien. Sneeuw en kou, dat herinnerde ik me nog wel van vorige winter. Maar ik was vergeten hoe de gletsjers en de steile kammen eruit zagen. En hoe de truttige Zwitserse dorpen misstaan bij al dat natuurgeweld. Of zijn ze zo…
-
Lichtgewicht reizen: eetbare natuur
Het liefste trek ik met niks de natuur in maar in de praktijk kan ik niet zonder basisuitrusting, dus een rugzak vol spullen. Lichte spullen zijn makkelijk mee te nemen, maar eten is altijd een beperkende factor. Het probleem (de uitdaging?) met lichtgewicht en minimalistisch reizen, is dat eenvoud alleen kan bestaan bij de gratie van…
-
Thuiskomen na vier maanden winterreis
Vier maanden is kort. Het was zo voorbij. En toch zag de wereld er heel anders uit toen ik thuiskwam. Omdat ik dat in real life niet zo een, twee, drie onder woorden kan brengen, heb ik alvast de vragen beantwoord die iedereen straks gaat stellen: 1. Wat was het hoogtepunt?Het bivakkeren in Pyhä bij…
-
Finland: Pyhä-Luosto nationaal park – het huis van de goden
Ik logeerde de afgelopen drie weken in een bijgebouwtje op een huskyboerderij. Tuulikki, de eigenaresse, had 17 honden, wat volgens haar niet veel is. De echte grote hebben er meer dan 200. Ik had een slaapkamer en keuken voor mezelf, waar ik lekker solitair kon zijn met mijn boeken en mijn sneeuw en mijn schrijfprojecten.…
-
Twintig uur bij -20
Ik ben al een tijdje in nationaal park Pyhä-Luosto. Als ik uit mijn huisje stap, loop ik tegen een rots aan. Het is een afgeronde piek die de helft van de tijd in de wolken zit, met daar omheen smeltwatervlaktes en moeras. Als het helder is, kan ik tot in Rusland kijken. Het lijkt dan…
-
Een liedje voor een blikje cola
Treinstations in Scandinavië hebben altijd verwarmde wachtruimtes. Dus daar zitten niet alleen reizigers, maar ook zwervers, alcoholisten en andere mensen die niet echt ergens naartoe kunnen. Dat wist ik omdat ik ook nergens naartoe kon. Ik had al twee uur bij de Espressobar gezeten, en daar werd ik weggekeken. Ik was ziek en ik had…
-
Zweden: winterse huttentocht in Vindelfjällen
Ik heb het wandelen in de sneeuw best een tijd uit zitten stellen, want Rusland kwam voorbij en daarna ik wist niet zo goed waar ik in mijn eentje beginnen moest. Daarom had ik een groepstocht geboekt. Het grote voordeel daarvan was dat de gidsen de uitrusting verzorgden (zware, grote spullen die niet in het…
-
Zweden: de Skaneleden (van Trelleborg naar Hässleholm)
Ik keek zo de ijstijd in. Zuid Zweden is vlak, zeiden ze, maar dat kan natuurlijk niet als er een paar miljoen kilo gletsjer overheen gegaan is. De heuvels rolden als versteende golven door het landschap. Ik struikelde bijna over de zwerfkeien. Over de Skaneleden liep ik van Trelleborg, in het zuiden, naar Hässleholm. Een…
-
Duitsland: In de Harz over de Hexenstieg
De Harz is onder Nederlanders niet zo bekend. Het is het noordelijkste gebergte in Duitsland, een beetje schuin links onder Berlijn. Een wandelroute van 97 km, de Harzer-Hexenstieg, verbindt oost en west. Het is een bijzondere route. In de zomer ziet het hier zwart van de mensen die als Hans en Grietje een soort kruimelspoor…
-
Groot avontuur, ook al is alles al een keer gedaan
Tot de 18e eeuw was het een achterlijk idee dat je voor je gezondheid, lol of persoonlijke ontwikkeling een berg beklom, boswandeling maakte of een strand bezocht. Het concept ‘persoonlijke ontwikkeling’ bestond überhaupt niet. Je overleefde, en als je iets nastreefde, was dat de ontmoeting met God in het hiernamaals. De Verlichting en Romantiek brachten…
-
Noorwegen: sneeuwschoenwandelen op de Hardangervidda
‘Doe effe normaal,’ zei iedereen in Nederland. Eenmaal in de sneeuw op duizend meter hoogte, zeiden de Noren: ‘O leuk, veel plezier’. Nadat een gondel ons van het dal van Rjukan boven op de Hardangervidda had getild, kwamen we eerst nog wat mensen op sneeuwscooters en langlaufski’s tegen. Er was een pad omhoog, tot boven…