Als alle weergoden samenkomen

Het nieuws stond er vol mee. Geen corona deze keer, zelfs niet de schaatspret die nog komen zou, maar een ander schijnbaar wonderlijk fenomeen: winterkampeerders. En dat in het meest gure weekend dat ik in mijn lange leven heb meegemaakt. Code rood, een sneeuwstorm, hoogwater. Alle weergoden kwamen op hetzelfde moment samen. En de natuurkampeerterreinen... Lees verder →

Minimale voorzieningen, maximaal natuur

Wildkamperen in Nederland is nauwelijks meer mogelijk, vooral na het sluiten van de paalkampeerplaatsen dit voorjaar. Ons land is te klein, te vol en de natuur wordt te vaak als discotheek gebruikt. Ik bivakkeer nog regelmatig in het wild - zonder tent, zonder vuur te maken - omdat ik na een lange fiets- of wandeltocht... Lees verder →

Favoriete natuurboeken

Voor natuurinformatie en inspiratie gebruik ik stapels boeken, in blogs verwijs ik daar regelmatig naar. Hier staan mijn favorieten. De lijst werk ik gaandeweg bij. Er is zo verschrikkelijk veel te lezen. Op zo'n lijst kunnen duizenden boeken staan. Waarom deze? Om de simpele reden dat ik ze zou missen als ze er niet zijn.... Lees verder →

Alpen: Offroad bikepacken in Tirol

We hebben de route onderweg gemaakt en steeds bijgewerkt. Slapen deden we in hotels, berghutten en in de bivakzak. Onvoorbereid op pad. Geen route, geen treinreservering, een gescheurde achterband (merkten we na een halve dag fietsen). Het was moeilijk om plannen te maken met alle continu veranderende coronaregels. Maar daardoor werd het misschien de meest... Lees verder →

Wandelen met O’Donohue

Erik ging zijn ziel zoeken in de Alpen (zijn woorden). Ik treinde naar de Hoge Venen om ongeveer hetzelfde te doen. Ik had het hardcore buitenleven gemist. Fysiek zat het allemaal wel goed, want we hebben de afgelopen maanden door heel Nederland gefietst, maar ik zat er spiritueel doorheen, als je je daar iets bij... Lees verder →

Lichtgewicht reizen: eetbare natuur

Ik mis het wandelen. De computer roept, niet alleen op het werk, maar ook als ik thuis ben, want er is ineens weer zoveel leuks te doen, zoals eindeloos reviews over lichtgewicht brandertjes lezen. Het liefste trek ik met niks de natuur in, want meer eenvoud is meer magie, maar dat is een romantisch idee,... Lees verder →

Twintig uur bij -20

Ik ben al een tijdje in nationaal park Pyhä-Luosto. Als ik uit mijn huisje stap, loop ik tegen een rots aan. Het is een afgeronde piek die de helft van de tijd in de wolken zit, met daar omheen smeltwatervlaktes en moeras. Als het helder is, kan ik tot in Rusland kijken. Het lijkt dan... Lees verder →

Duitsland: In de Harz over de Hexenstieg

Ik ben vertrokken, dus het moeilijkste zit er op. Eerst een korte retraite, veel gegeten, goed geslapen, maar eigenlijk zat ik gewoon te wachten tot ik de natuur in mocht. Mijn viermaandenreis begon met een wandeling in de Harz. De Harz is onder Nederlanders niet zo bekend. Het is het noordelijkste gebergte in Duitsland, een... Lees verder →

Handboek zelfredzaamheid

Door een storm lag het treinverkeer stil. De mensen die op het station stonden te wachten kregen het koud, ze hadden honger en hun telefoon was leeg. Het duurde frustrerend lang voordat die vervangende bussen en gratis koffie kwamen. Aan het gejammer te horen, dachten ze zowat dat ze doodgingen. Niemand lijkt voorbereid op weer,... Lees verder →

Een week op winters Schiermonnikoog

In november is het koud en nat, ook op Schiermonnikoog. Ik slaap vier nachten in een kampeerboerderij, wachtend op beter weer. En dan, eindelijk, een nacht onder een zeil op het wad. Ik ben niet echt voorbereid, maar ik heb een slaapzak, matje en een grondzeil dat net groot genoeg is voor mijn hoofd. Bij de... Lees verder →

Winterbivak Austerlitz

Het sneeuwde niet eens, maar kwam aardig in de buurt. We zijn maar 24 uur weggeweest, een korte winterbivak in de bossen bij Austerlitz. Iedereen verklaarde ons voor gek, want kou, nattigheid, enz. Maar wat bleek? We deelden de paalcamping met tien anderen! Waarvan vijf kinderen, heel schattig met kleine mutsjes en rugtasjes. Ze hadden al... Lees verder →

Resetten in de Eifel: het driedageneffect

Buitenleven wordt verslavend en het went. Mijn rugzak of fietstassen staan de laatste tijd al half ingepakt, in een uur kan ik weg zijn. Ik september fiets ik naar het noorden van Schotland, maar dat lijkt nog zo ver weg. Gelukkig kon ik afgelopen maand twee keer naar de Eifel om te wandelen en mijn... Lees verder →

Noorwegen: winterbivak in Lapland

Jemig, wat was ik gelukkig de laatste twee weken van mijn vakantie. Toen we afgelopen weekend terugreden uit de wildernis en ik mezelf bij een tankstation weer voor het eerst in een spiegel bekeek, zag ik geen vuil en vermoeidheid, maar leven. In het hostel in Oslo viel ik als een blok in slaap. Twee weken eerder kon ik... Lees verder →

Frankrijk: een solotocht in de Centrale Vogezen

Boven mijn hoofd ligt een stapel stenen, links mijn lamp, om mijn nek een noodfluit. Ik doe wel stoer met kamperen in het wild, maar eigenlijk ben ik een watje. Als een wolf, lynx of iets anders agressiefs me bestormt - hoezo irreële angst? - heb ik mijn wapens paraat. De wind trekt aan. Er wordt wat met lichtflitsen gesmeten, het... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑